Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
blogiblog4u.pl blogiblogasek.pl katalog stronwjo.pl avataryavatary.ork.pl czcionkiczcionki.joe.pl aliasydai.pl, ork.pl, j6.pl tapety tapety.joe.pl obrazkiobrazki na NK
Online: ---
zdrowie i choroby
Szanowny Użytkowniku,
Zanim klikniesz 'Przejdź do serwisu', prosimy o przeczytanie tej informacji.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r. (RODO), informujemy, iż Państwa dane osobowe zawarte w plikach cookies są przetwarzane w celu i zakresie niezbędnym do udostępniania niektórych funkcjonalności serwisu. W przypadku braku zgody na takie przetwarzanie prosimy o zmianę ustawień w stosowanej przez Państwa przeglądarce internetowej.
Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest GO-MEDIA, z siedzibą ul. Stanisława Betleja 12 lok 10, 35-303 Rzeszów, VAT-ID: PL792-209-42-66.
Podanie danych jest dobrowolne ale niezbędne w celu świadczenia spersonalizowanej reklamy oraz dostępu do niektórych funkcjonalności serwisu.
Posiada Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych i ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, wszelkie wnioski dotyczące wskazanych powyżej praw prosimy kierować na adres email: gomedia@interia.pl.
dane mogą być udostępniane przez Administratora podmiotom: Netsprint S.A., Google LLC, Stroer Digital Operations sp. z o.o., w celu prowadzenia spersonalizowanej reklamy oraz dostępu do niektórych funkcjonalności serwisu.
podane dane będą przetwarzane na podstawie zgody tj. art. 6 ust. 1 pkt i zgodnie z treścią ogólnego rozporządzenia o ochronie danych.
dane osobowe będą przechowywane do czasu cofnięcia zgody.
ma Pan/Pani prawo wniesienia skargi do GIODO gdy uzna Pani/Pan, iż przetwarzanie danych osobowych Pani/Pana dotyczących narusza przepisy ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r.
klikmapa.pl
Blog nie aktywny. Dodaj notkę aby usunąć tą informację oraz reklamy w treści bloga
2 dzień A'kzum Ilikum- Dzień opowieści
Boog of Crystals

Look
Add

Other Crystals

2007
Marzec
Luty
Styczeń


Crystal Lights



O mnie



MusicLib - Muzyk na Bloga


Mój blog

Bastion Wilków

Świat magiczny, jeszcze nie odkryty, tajemniczy, ty, tak wlasnie, ty mozesz go odkryć i poznać...

Główna sala

Już 27122 zabłąkanych wilków mnie odwiedziło.


Ulubieni









Lay by Lara for

2 dzień A'kzum Ilikum- Dzień opowieści

ten dzień, jest dniem opowieści. Zaprezentujemy wam kilka rozdziałów, z "Eragona". Są dość długie, i długo będziemy pewne je odczytywać. To zaczynamy...

Prolog: Cień grozy

Wiatr zawodził w ciemnościach, niosąc z sobą woń, która mogłaby odmienić losy świata. Wysoki Cień uniósł głowę i zaczął węszyć w powietrzu. Wyglądał jak człowiek, tyle że człowiek o szkarłatnych włosach i rdzawoczerwonych oczach.
Wzdrygnął się zdumiony. Wiadomość mówiła prawdę: byli tu. A może to pułapka? Rozważył wszystkie za i przeciw, po czym rzekł lodowatym głosem:
- Rozdzielcie się, ukryjcie za drzewami i krzakami. Musicie zatrzymać każdego, kto się tu zjawi... albo sami zginiecie.
Otaczająca go dwunastka Urgali, uzbrojonych w krótkie miecze i okrągłe żelazne tarcze pokryte czarnymi symbolami, rozbiegła się, szurając głośno stopami. One także przypominały ludzi o krzywych nogach i grubych masywnych ramionach, jakby stworzonych do tego, by miażdżyć w śmiertelnym uchwycie. Znad małych uszu wyrastały skręcone rogi. Potworne istoty ukryły się wśród poszycia, pomrukując głośno. Wkrótce szelest liści ucichł i w lesie znów zapanował spokój.
Cień wyjrzał na szlak zza grubego pnia drzewa. Żaden człowiek nie dostrzegłby niczego w takiej ciemności, dla niego jednak słabiutka poświata księżyca była jasna niczym promienie słońca, zalewające drzewa. Dostrzegał wyraźnie i ostro każdy najdrobniejszy szczegół. Trwał bez ruchu, nienaturalnie cicho, ściskając w dłoni długi jasny miecz. Wzdłuż klingi biegło cieniutkie kręte wyżłobienie. Broń była dość smukła, by wbić się między żebra, lecz dość solidna, by przeciąć nawet najtwardszą zbroję.
Urgale nie widziały tak dobrze jak Cień, poruszały się po omacku niczym ślepi żebracy, niezdarnie wymachując bronią. Nagle ciszę przeszyło donośne hukanie sowy. Czekali w napięciu, aż ptak odleci. Potwory zadrżały w zimnym nocnym powietrzu. Jeden z nich nastąpił ciężkim butem na gałązkę, która pękła z trzaskiem. Cień syknął gniewnie i Urgale skuliły się przerażone. Z trudem zwalczył niesmak - cuchnęły zepsutym mięsem - i odwrócił głowę. To tylko narzędzia, nic więcej.
Minuty zamieniały się w godziny, a Cień z trudem opanowywał zniecierpliwienie. Woń musiała daleko wyprzedzać swych właścicieli. Nie pozwolił Urgalom wstać, ani się rozgrzać. Sobie także odmówił tego luksusu. Czuwał za drzewem, nieustannie obserwując szlak. Lasem zakołysał kolejny powiew wiatru. Tym razem woń była silniejsza. Podniecony uniósł cienką wargę, odsłaniając zęby.
- Szykujcie się - szepnął.
Całe jego ciało wibrowało, czubek miecza zataczał niewielkie kręgi. Trzeba było wielu knowań i wiele bólu, by doprowadzić go do tej chwili. Nie mógł teraz przegrać, stracić wszystkiego.
Głęboko osadzone oczy Urgali rozbłysły pod nawisami masywnych brwi. Stwory mocniej chwyciły broń. Cień jako pierwszy usłyszał brzęk: coś twardego uderzyło o kamień. Z mroku wyłoniły się niewyraźne plamy szarości, zbliżające się z każdą chwilą.
Trzy białe konie niosły jeźdźców wprost w pułapkę. Dumnie unosiły głowy, ich grzywy falowały w blasku księżyca niczym żywe srebro.
Na pierwszym rumaku siedział elf o spiczastych uszach i eleganckich ukośnych brwiach. Był smukły, lecz silny i gibki niczym rapier. Przez ramię przewiesił potężny łuk. U boku, naprzeciw kołczana pełnego strzał o lotkach z łabędzich piór, wisiał miecz.
Ostatni jeździec miał podobną jasną twarz i ostre rysy. W prawej dłoni trzymał długą włócznię, u pasa miał biały sztylet. Głowę okrywał mu kunsztownej roboty hełm, zdobiony bursztynem i złotem.
Między nimi jechała kruczowłosa elfia dama. Zdawała się promieniować spokojem; ciemne oczy płonęły w okolonej czarnymi lokami twarzy. Strój miała prosty, co jeszcze podkreślało jej niezwykła urodę. U pasa wisiał jej miecz, na plecach długi łuk i kołczan. Przed sobą w siodle wiozła sakwę - co chwila zerkała na nią, jakby upewniając się, że wciąż tam jest.
Jeden z elfów przemówił zniżając głos; Cień nie dosłyszał jego słów. Dama odpowiedziała władczo i jej strażnicy zamienili się miejscami: ten w hełmie wyjechał naprzód, poprawiając włócznię w dłoni. Bez żadnych podejrzeń minęli kryjówkę Cienia i kilku pierwszych Urgali.
Cień już czuł smak zwycięstwa, gdy wiatr gwałtownie zmienił kierunek i powiał w stronę elfów, niosąc z sobą ciężki smród Urgali. Konie parsknęły gniewnie, zarzucając głowami. Jeźdźcy zesztywnieli, rozglądając się niespokojnie, błyskawicznie zawrócili wierzchowce i pogalopowali z powrotem.
Koń elfiej damy wystrzelił naprzód, pozostawiając strażników daleko w tyle. Porzucając kryjówkę Urgale wypuściły w ich ślady deszcz czarnych strzał. Cień wyskoczył zza pnia i wykrzyknął:
- Garjzla!
Z jego ręki wytrysnął czerwony płomień, zalewając drzewa blaskiem barwy krwi. Promień trafił wierzchowca elfki, który runął na ziemię z przeszywającym kwikiem. Elfka z nieludzką szybkością zeskoczyła mu z grzbietu, wylądowała lekko i obejrzała się przez ramię ku strażnikom.
Śmiercionośne strzały Urgali zdążyły już powalić obu elfów. Wojownicy spadli ze swych szlachetnych rumaków i legli na ziemi w kałużach krwi. Urgale rzuciły się ku nim.
- Za nią! - krzyknął Cień.
- To ją chcę dostać!
Stwory wymamrotały coś w odpowiedzi i popędziły ścieżką.
Na widok dwóch martwych towarzyszy, z ust elfki dobył się cichy krzyk. Postąpiła krok ku nim, potem jednak przeklęła wrogów i śmignęła w lasu.
Podczas gdy Urgale miotały się wśród pni, Cień wspiął się na sterczącą ponad wierzchołki drzew granitową iglicę. Widział stamtąd cały otaczający ich las. Uniósł rękę, wymówił dwa słowa, Boetq istalri!, i ćwierć milowy odcinek lasu stanął w płomieniach. Z ponurą determinacją Cień wypalał kolejne fragmenty, aż w końcu miejsce pułapki otoczył pierścień ognia o średnicy półtorej mili - rozżarzona korona pośród ciemnych drzew. Zadowolony obserwował uważnie krąg pilnując, by ogień nie przygasł.
Obręcz ognia zacieśniała się, zmniejszając teren, który musiały przeszukać Urgale. Nagle Cień usłyszał wrzaski i ochrypły krzyk. Pomiędzy drzewami dostrzegł poruszenie: trzy śmiertelnie ranione stwory runęły na ziemię. Ujrzał też elfkę, uciekającą przed pozostałymi Urgalami.
Z niewiarygodną szybkością biegłą w stronę granitowej iglicy. Cień obejrzał uważnie teren dwadzieścia stóp niżej, po czym skoczył i wylądował zręcznie tuż przed nią. Uskoczyła gwałtownie i rzuciła się biegiem ku ścieżce. Z jej miecza ściekała czarna krew Urgali, plamiąc trzymaną w dłoni sakwę.
Rogate potwory wynurzyły się z lasu i otoczyły elfkę, odcinając jej drogę ucieczki. Osaczona rozejrzała się gwałtownie w poszukiwaniu wyjścia. Nie dostrzegając go, wyprostowała się z królewską wzgardą. Cień podszedł do niej, unosząc rękę, napawając się bezradnością zdobyczy.
- Brać ją.
W chwili, gdy Urgale skoczyły naprzód, elfka otworzyła sakwę, sięgnęła do niej i upuściła na ziemię. W dłoniach trzymała duży szafirowy kamień, w którym odbijał się gniewny blask pożarów. Podniosła go nad głowę, jej wargi poruszyły się, formułując desperackie słowa.
- Garjzla! - rzucił gwałtownie Cień.
Z jego dłoni wystrzeliła kula czerwonego ognia i poleciała ku elfce, chyżo niczym strzała. Spóźniła się jednak. Na moment las zalała szmaragdowa poświata, kamień zniknął - a potem czerwony ogień uderzył w nią i powalił na ziemię.
Cień zawył z wściekłości i ruszył naprzód, uderzając gniewnie mieczem w drzewo. Klinga do połowy zagłębiła się w pniu i utkwiła tam, wibrując. Wystrzelił z dłoni dziewięć promieni energii, natychmiast zabijając Urgale, po czym uwolnił miecz i podszedł do elfki.
Z jego ust posypały się proroctwa zemsty, wypowiedziane w potwornym, tylko jemu znanym języku. Zaciskając chude dłonie spojrzał wściekle w niebo. Zimne gwiazdy patrzyły na niego spokojnie niczym obserwatorzy z innego świata. Z niesmakiem wykrzywił usta, po czym pochylił się nad nieprzytomną elfką.
Jej uroda, która zachwyciłaby każdego śmiertelnika, dla niego nic nie znaczyła. Potwierdził, że kamień zniknął, przywołał czekającego wśród drzew wierzchowca. Przywiązawszy elfkę do siodła wskoczył mu na grzbiet i ruszył naprzód.
Zgasił płomienie na swej drodze, pozwalając reszcie płonąć.


Dolina Palancar

Następnego ranka słońce wzeszło w orszaku wspaniałych złocistoróżowo łun, rozświetlających niebo. Powietrze było rześkie, słodkie i bardzo zimne. Na brzegach strumieni pojawił się lód, niewielkie kałuże całkiem zamarzły. Po śniadaniu złożonym z miski owsianki Eragon wrócił na polanę i obejrzał starannie zwęglony krąg. Światło dnia nie ujawniło żadnych nowych szczegółów, toteż zawrócił i ruszył w stronę domu.
Stary zwierzęcy szlak był niezbyt wyraźny, miejscami znikał zupełnie. Ponieważ wydeptały go zwierzęta, często skręcał, lawirował i zataczał pętle. Lecz mimo swych wad nadal stanowił najbezpieczniejsze przejście przez góry.
Kościec był jednym z nielicznych miejsc, których król Galbatorix nie mógł nazwać swoimi włościami. Wciąż opowiadano historie o tym, jak połowa jego armii zniknęła po wejściu w pradawną puszczę. Zdawało się, że nad górskim łańcuchem na zawsze zawisła aura nieszczęścia, bólu i cierpienia. Choć drzewa wzrastały tu wysoko, a niebo jaśniało nad głowami, tylko nieliczni mogli pozostać w Kośćcu dłużej bez groźnych wypadków. Eragon należał do tej grupki. Nie sprawił tego jakiś szczególny dar, lecz nieustanna czujność i szybki refleks. Od lat wędrował po górach, nadal jednak zachowywał ostrożność. Za każdym razem, gdy zdawało mu się, że poznał już wszystkie ich sekrety, zdarzało się coś, co dobitnie pokazywało, jak bardzo się myli - choćby pojawienie się kamienia.
Maszerował szybkim krokiem, pozostawiając za sobą kolejne staje. Późnym wieczorem dotarł na skraj stromego jaru. Daleko w dole płynęła rzeka Anora, zmierzająca do doliny Palancar. Zasilana setkami maleńkich strumieni, rwała ostro naprzód, uderzając brutalnie o przegradzające jej drogę kamienie i skały. W powietrzu rozchodził się głuchy pomruk prądu.
Eragon rozbił obóz w zaroślach obok jaru. Przed zaśnięciem długo wpatrywał się we wschodzący księżyc.

Przez następne półtora dnia robiło się coraz zimniej. Eragon podróżował szybko, nie widział zbyt wielu zwierząt. Właśnie minęło południe, gdy usłyszał pierwszy szum zwiastujący bliskość wodospadu Igualda. Stopniowo szum zagłuszał wszystko obok, łącząc w sobie tysiące plusków. Szlak wiódł na wilgotne zbocze, z którego spływała rzeka, pędząc w dół po omszałych skałach.
Przed Eragonem rozciągała się dolina Palancar, widoczna niczym rozłożona w dole mapa. Podstawa wodospadu Igualda, leżąca ponad pół mili niżej, stanowiła północną granicę doliny. Nieco dalej leżał Carvahall, skupisko brązowych budynków. Z kominów ulatywał biały dym, jakby osada rzucała wyzwanie otaczającej ją głuszy. Z tej wysokości farmy przypominały niewielkie kwadratowe łaty, mniejsze niż czubek kciuka. Otaczała je ziemia - płowa bądź złocista, w miejscach gdzie martwe trawy kołysały się na wietrze. Rzeka Anora płynęła przez dolinę ku jej południowemu krańcowi. Woda połyskiwała w promieniach słońca. Hen daleko mijała wioskę Therinsford i samotną górę Utgard. Eragon nie wiedział co leży dalej, słyszał jedynie, że potem Anora skręcała na północ i wpadała do morza.
Po krótkiej chwili cofnął się ze skalnego występu i ruszył szlakiem w dół, krzywiąc się ze zmęczenia. Gdy tam dotarł, zapadał już zmierzch, gasząc otaczające go kształty i kolory, i zamieniając świat w masę szarości. Nieopodal w półmroku połyskiwały światła Carvahall; domy rzucały długie cienie. Poza Therinsfordem i Carvahall był jedyną wioską w dolinie Palancar, leżącą na odludziu wśród surowych, pięknych ziem. Odwiedzało ją niewielu podróżnych, prócz kupców i myśliwych.
Domy we wsi zbudowano z solidnych drewnianych bali i wykończono niskimi dachami - niektórymi krytymi dachówką, innymi strzechą. Z kominów ulatywał dym niosący ze sobą woń palonego drewna. Domy miały duże werandy, na których zbierali się ludzie, rozmawiając i dobijając targów. W kilkunastu oknach ustawiono lampy bądź świece. Eragon słyszał niosące się w wieczornym powietrzu ludzkie głosy. Tymczasem kobiety krzątały się i wędrowały po wiosce, zbierając mężów, upominając, że siedzą do późna.
Ruszył szybko naprzód, wymijając domy. Jego cel stanowił dom rzeźnika, solidny, szeroki budynek z kominem, który wypluwał z siebie kłęby czarnego dymu.
Eragon pchnął drzwi. Ciepłą, przestronną izbę oświetlał ogień na kamiennym kominku. Z jednej strony zbudowano szeroką ladę. Podłogę pokrywała słoma. Wszystko było niezwykle czyste, jakby właściciel cały wolny czas spędzał na dłubaniu w nawet najwęższych szczelinach w poszukiwaniu choćby drobinki brudu. Za ladą stał rzeźnik Sloan, drobny mężczyzna w bawełnianej koszuli i długim, zakrwawionym fartuchu. U jego pasa kołysała się imponująca kolekcja noży. Twarz miał bladą, pokrytą śladami po ospie, oczy ciemne i podejrzliwe. Właśnie wycierał ladę szarą, poszarpaną ścierką.
Na widok Eragona wykrzywił się w pogardliwym grymasie.
- No proszę, potężny myśliwy powraca w szeregi śmiertelników. Ile tym razem upolowałeś?
- Nic - przyznał krótko Eragon. Nigdy nie lubił Sloana. Rzeźnik zawsze traktował go z pogardą, jak kogoś nieczystego. Sloan, wdowiec, tolerował tylko jedną osobę - swą córkę Katrinę, którą uwielbiał.
- Zdumiewające - odparł teraz z udanym zaskoczeniem. Odwrócił się plecami do Eragona, zeskrobując coś ze ściany. - I dlatego tu przychodzisz?
- Tak - mruknął niechętnie Eragon.
- W takim razie pokaż mi pieniądze. - Gdy Eragon przestąpił z nogi na nogę i nie odpowiedział, Sloan zabębnił palcami o blat. - No dalej, masz je albo nie. I co?
- W zasadzie nie mam żadnych pieniędzy, ale...
- Nie masz pieniędzy? - uciął ostro rzeźnik. - I chcesz kupić mięso? Czy inni kupcy rozdają swe towary? Mam ci je wręczyć bez zapłaty? Poza tym - dodał szybko - jest późno. Wróć jutro z pieniędzmi. Dziś już zamykam.
Eragon posłał mu gniewne spojrzenie.
- Nie mogę czekać do jutra, Sloan. Ale nie stracisz na tym, wierz mi. Znalazłem coś, czym mogę zapłacić. - Dramatycznym gestem wyciągnął z torby kamień i położył go delikatnie na posiekanej ladzie. Znalezisko zalśniło w blasku tańczących płomieni.
- Prędzej ukradłeś - mruknął Sloan, pochylając się z zainteresowaniem.
Puszczając tę uwagę mimo uszu Eragon spytał.
- Czy to wystarczy?
Sloan podniósł kamień i zważył go w dłoni. Przesunął palcami po gładkiej powierzchni, oglądając białe żyłki. W końcu odłożył go z namysłem.
- Ładny. Ale ile jest wart?
- Nie mam pojęcia - przyznał Eragon. - Lecz nikt nie zadałby sobie tyle trudu by go obrobić, gdyby nie miał wartości.
- Niewątpliwie - powiedział Sloan z przesadną cierpliwością. - Ale jakiej wartości? Skoro nie wiesz, proponuję byś znalazł kupca, który wie, albo przyjął ofertę: trzy korony.
- To głodowa oferta! Kamień musi być wart co najmniej dziesięć razy tyle - zaprotestował Eragon. Trzy korony nie starczyłyby na zakup mięsa nawet na tydzień.
Sloan wzruszył ramionami.
- Jeśli nie podoba ci się moja propozycja, zaczekaj do przyjazdu kupców. Tak czy inaczej, zmęczyła mnie już ta rozmowa.
Kupcy stanowili wędrowną grupę handlarzy, bajarzy i trefnisiów, która odwiedzała Carvahall każdej wiosny i zimy. Kupowali wszelkie towary, oferowane przez wieśniaków i miejscowych rolników, i sprzedawali to czego trzeba, by przeżyć kolejny rok: ziarno, zwierzęta, tkaniny, sól i cukier.
Eragon jednak nie chciał czekać aż do ich przyjazdu. Mogło to potrwać jakiś czas, a rodzina potrzebowała mięsa natychmiast.
- Zgoda, przyjmuję - warknął.
- Doskonale, przyniosę ci mięso. Nie żeby mnie to interesowało, ale skąd masz ten kamień?
- Dwie noce temu w Kośćcu...
- Wynoś się! - rzucił ostro Sloan, odpychając kamień. Odskoczył wściekle na koniec lady i zaczął ścierać z noża zeschnięte plamy krwi.
- Czemu? - spytał Eragon. Przyciągnął do siebie kamień, jakby chciał obronić go przed gniewem rzeźnika.
- Nie chcę mieć nic wspólnego z niczym, co pochodzi z tych przeklętych gór. Zabierz swój czarnoksięski kamień gdzie indziej. - Ręka Sloana ześlizgnęła się nagle. Skaleczył palec, ale jakby tego nie zauważył. Nadal wycierał nóż, plamiąc go świeżą krwią.
- Odmawiasz mi sprzedaży?!
- Tak. Chyba że zapłacisz monetą - warknął Sloan i uniósł w dłoni nóż, odsuwając się. - Idź, bo cię zmuszę!
Drzwi za nimi otwarły się gwałtownie. Eragon obrócił się na pięcie, oczekując kłopotów. Do środka wmaszerował Horst, potężny, rosły mężczyzna. Za jego plecami dreptała córka Sloana, Katrina, wysoka szesnastolatka. Jej twarz miała zacięty wyraz. Eragona zdumiał widok dziewczyny - zwykle nie mieszała się do sporów swego ojca. Sloan zerknął czujnie na gości, po czym rzucił oskarżycielsko w stronę Eragona.
- On nie...
- Cisza - polecił Horst gromkim głosem. Z trzaskiem rozprostował palce. Był kowalem, świadczył o tym potężny kark i przypalony skórzany fartuch. Podwinięte do łokci rękawy odsłaniały muskularne ręce. Pod koszulą widać było włochatą, umięśnioną pierś. Czarna, krzywo przystrzyżona broda wiła się wokół kanciastego podbródka. - Sloan, co znów zrobiłeś?
- Nic - rzeźnik posłał Eragonowi mordercze spojrzenie i splunął. - Ten... chłopak przyszedł tu i zaczął zawracać mi głowę. Prosiłem by wyszedł, ale się nie zgodził. Nawet mu groziłem, i wciąż mnie ignorował! - Zdawało się, że mężczyzna kuli się na sam widok Horsta.
- To prawda? - spytał głośno kowal.
- Nie - odparł Eragon. - Ofiarowałem mu kamień jako zapłatę za mięso. Zgodził się. Gdy powiedziałem mu, że znalazłem go w Kośćcu, nie chciał go nawet dotknąć. Co za różnica, skąd pochodzi?
Horst spojrzał z ciekawością na kamień, po czym z powrotem skupił uwagę na rzeźniku.
- Czemu nie chcesz dobić targu, Sloan? Ja sam też nie kocham Kośćca. Ale jeśli problem stanowi wartość kamienia, zagwarantuję ją własnymi pieniędzmi.
Pytanie na moment zawisło w powietrzu, w końcu Sloan oblizał wargi.
- To mój własny kram - rzekł. - Mogę robić co zechcę.
Zza pleców Horsta wystąpiła Katrina i odrzuciła na plecy masę włosów, ogniście rudych niczym stopiona miedź.
- Ojcze, Eragon chce zapłacić. Daj mu mięso, a potem zjemy kolację.
Oczy Sloana zwęziły się niebezpiecznie.
- Wracaj do domu, to nie twoja sprawa. Powiedziałem, idź!
Twarz Katriny stężała, lecz dziewczyna posłusznie wyszła z izby, wysoko unosząc głowę.
Eragon obserwował wszystko z aprobatą, nie śmiał się jednak wtrącać. Horst szarpnął własną brodę.
- Doskonale - rzucił z wyrzutem. - Możesz zahandlować ze mną. Co chciałeś kupić, Eragonie? - Jego głos odbił się echem w izbie.
- Ile tylko zdołam.
Horst wyciągnął sakiewkę i odliczył stosik monet.
- Daj mi najlepsze pieczyste i steki. Dość, by napełnić torbę Eragona. - Rzeźnik zawahał się, wodząc wzrokiem pomiędzy Horstem i Eragonem. - Odmowa sprzedania mięsa mnie byłaby kiepskim pomysłem ostrzegł łagodnie kowal.
Sloan z wściekłą miną zniknął w sąsiedniej izbie, z której po chwili dobiegły odgłosy rąbania, pakowania i ciche przekleństwa. Po kilku ciągnących się niemiłosiernie minutach wrócił, dźwigając naręcze opakowanego mięsa. Jego twarz nie miała wyrazu. Przyjął pieniądze Horsta i zaczął czyścić nóż udając, że w sklepie nie ma nikogo.
Horst zebrał mięso i wymaszerował na zewnątrz. Eragon pospieszył za nim, dźwigając swą torbę i kamień. Twarze owiało im rześkie nocne powietrze, ożywcze po stęchłej atmosferze kramu.
- Dziękuję ci, Horst. Wuj Garrow się ucieszy.
Horst zaśmiał się cicho.
- Nie dziękuj mi, od dawna chciałem to zrobić. Sloan to paskudny złośnik, odrobina pokory dobrze mu zrobi. Katrina usłyszała co się dzieje i pobiegła po mnie. Dobrze, że przyszedłem, o mało nie doszło między wami do rękoczynów. Niestety wątpię, czy następnym razem zechce obsłużyć ciebie bądź twoją rodzinę, nawet jeśli będziecie mieć monety.
- Czemu tak ostro wybuchnął? Nigdy nie byliśmy przyjaciółmi, ale zawsze przyjmował pieniądze. I nigdy nie widziałem, by tak traktował Katrinę. - Eragon rozwiązał torbę.
Horst wzruszył ramionami.
- Spytaj wuja, wie o tym więcej niż ja.
Eragon schował mięso do torby.
- Teraz mam jeszcze jeden dodatkowy powód, by pospieszyć do domu: rozwiązać tę zagadkę. Proszę, należy do ciebie - uniósł kamień.
Kowal zaśmiał się cicho.
- Nie, zatrzymaj swój dziwaczny kamień. Co do zapłaty, Albriech zamierza na wiosnę wyjechać do Feinster, chce zostać mistrzem kowalskim. Będę potrzebował pomocnika. Możesz przyjść i odpracować dług w wolnych chwilach.
Eragon zachwycony lekko pochylił głowę. Horst miał dwóch synów, Albriecha i Baldora, obaj pracowali w kuźni. Zastąpienie jednego z nich było doprawdy hojną ofertą.
- Raz jeszcze dziękuję ci! Chętnie będę u ciebie pracował. - Cieszył się, że będzie mógł jakoś odpłacić Horstowi. Wuj nigdy nie przyjąłby jałmużny. Nagle Eragon przypomniał sobie, co powiedział kuzyn, gdy wyruszał na łowy. - Roran chciał, żebym przekazał Katrinie wiadomość, ale nie mogę. Zechcesz zrobić to za mnie?
- Oczywiście.
- Chce, żeby wiedziała, że przyjedzie tu, gdy tylko przybędą kupcy i że wtedy się spotkają.
- To wszystko?
Eragon zakłopotany potrząsnął głową.
- Chce też, żeby wiedziała, że jest najpiękniejszą dziewczyną jaką kiedykolwiek widział i że myśli tylko o niej. Twarz Horsta rozjaśnił szeroki uśmiech. Kowal mrugnął do Eragona.
- Uuu, to poważna sprawa, co?
- O tak - odparł Eragon z uśmiechem. - Mógłbyś też podziękować jej ode mnie? To miłe, że broniła mnie przed ojcem. Mam nadzieję, że jej nie ukarze. Gdybym wpędził ją w kłopoty, Roran byłby wściekły.
- Nie przejmowałbym się tym. Sloan nie wie, że mnie wezwała, więc wątpię, by potraktował ją zbyt ostro. Zanim pójdziesz, zjesz z nami wieczerzę?
- Przykro mi, ale nie mogę, Garrow na mnie czeka - odparł Eragon, z powrotem zawiązując torbę. Zarzucił ją na plecy i ruszył drogą, unosząc dłoń w pożegnalnym geście.
Ciężar mięsa zmusił go do spowolnienia kroku. Bardzo chciał już jednak dotrzeć do domu, toteż maszerował ze zdwojoną energią. Wioska skończyła się nagle, Eragon pozostawił za sobą jej ciepłe światła. Perłowy księżyc wyjrzał zza gór, zalewając ziemię upiornym mlecznym blaskiem. Wszystko zdawało się wybielone i płaskie.
Pod koniec wędrówki Eragon skręcił z traktu, który nadal wiódł na północ. Prosta ścieżka biegła wśród sięgających pasa traw na szczyt pagórka, niemal skrytego w cieniu potężnych wiązów. Z góry Eragon ujrzał jasne światło domu.
Sam dom miał dach kryty dachówką i ceglany komin. Okapy sterczące nad bielonymi ścianami rzucały cień na ziemię w dole. Przy jednej ścian zabudowanej werandy ułożono stos porąbanych drew, gotowych na opał. Z drugiej ustawiono narzędzia rolnicze.
Gdy wprowadzili się tu po śmierci żony Garrowa Marian, dom stał opuszczony przez pół wieku. Leżał dziesięć mil od Carvahall, dalej niż jakiekolwiek inny dom. Ludzie uważali tę odległość za niebezpieczną, bo w razie kłopotów rodzina nie mogła polegać na pomocy ze wsi, lecz wuj Eragona nie chciał ich słuchać.
Sto stóp od domu w szarobrązowej stodole mieszkały dwa konie, Birka i Brugh, oraz kury i krowa. Czasami pojawiała się także świnia, w tym roku jednak nie stać ich było na zakup prosiaka. Między sąsiekami stał wóz. Na skraju pól gęsty szpaler drzew znaczył miejsce, w którym płynęła rzeka.
Gdy znużonym krokiem dotarł do werandy, ujrzał światło poruszające się za oknem.
- Wuju, to ja, Eragon, wpuść mnie.
Niewielka okiennica trzasnęła cicho i drzwi otwarły się szeroko.
Na progu stał Garrow. Znoszone ubranie wisiało na nim niczym szmaty na strachu na wróble. W chudej, głodnej twarzy pod czupryną siwiejących włosów lśniły ciemne oczy. Wyglądał jak człowiek, którego częściowo zmumifikowano, nim odkryto, że wciąż jeszcze żyje.
- Roran śpi - odparł na nieme pytanie Eragona.
Latarnia migotała na drewnianym stole tak starym, że włókna drewna sterczały z powierzchni niczym olbrzymi odcisk palca. Obok kuchni na ścianie, na domowej roboty gwoździach, wisiały rzędy naczyń. Drugie drzwi prowadziły do pozostałej części domu. Podłogę wyłożono deskami, wypolerowanymi do połysku setkami tysięcy kroków.
Eragon zdjął z pleców torbę i wyjął mięso.
- Co to, kupiłeś mięso? Skąd wziąłeś pieniądze? - spytał ostro wuj na widok paczek.
Eragon odetchnął głęboko.
- Nie, Horst je nam kupił.
- Pozwoliłeś mu zapłacić? Mówiłem już, nie będę błagał o jedzenie. Jeśli nie umiemy wykarmić się sami, równie dobrze możemy przenieść się do wsi. Nim się obejrzysz, zaczną przysyłać nam stare ubrania i pytać, czy przetrwamy zimę.
Twarz Garrowa pobladła z gniewu.
- Nie przyjąłem jałmużny - warknął Eragon. - Horst zgodził się, żebym odpracował dług na wiosnę. Potrzebuje kogoś do pomocy, bo Albriech wyjeżdża.
- A skąd weźmiesz czas, by mu pomóc? Zapomnisz o wszystkim, co trzeba zrobić tutaj? - spytał Garrow zmuszając się do zniżenia głosu.
Eragon powiesił na hakach obok drzwi łuk i kołczan.
- Nie wiem jak to zrobię - przyznał rozdrażnionym tonem. - Poza tym, znalazłem dziś coś, co może być sporo warte.
Położył na stole kamień.
Garrow pochylił się nad nim. Jego głodna twarz przybrała jeszcze bardziej zachłanny wyraz, palce poruszyły się nieświadomie.
- Znalazłeś to w Kośćcu?
- Tak - odparł Eragon i wyjaśnił co się stało. - A co gorsza, straciłem najlepszą strzałę; będę musiał wkrótce zrobić kolejne. - Długą chwilę wpatrywali się w pogrążony w półmroku kamień.
- Jak tam pogoda? - spytał w końcu, wuj unosząc go. Jego dłonie zacisnęły się, jakby bał się, że znalezisko nagle zniknie.
- Mroźna - odrzekł krótko Eragon. - Nie padało, ale co noc przychodził mróz.
Garrowa najwyraźniej zmartwiła ta informacja.
- Jutro będziesz musiał pomóc Roranowi zebrać resztkę chmielu. Jeśli zdążymy też pozbierać dynie, mróz nam nie zaszkodzi. - Oddał kamień Eragonowi. - Zatrzymaj go. Kiedy przybędą kupcy, dowiemy się, ile jest wart. Sprzedaż to pewnie najlepsze rozwiązanie. Im mniej mamy do czynienia z magią, tym lepiej... Czemu Horst zapłacił za mięso?
Eragon potrzebował zaledwie chwili, by opisać swą kłótnię ze Sloanem.
- Zupełnie nie rozumiem, co go tak rozzłościło.
Garrow wzruszył ramionami.
- Rok przed twoim przybyciem, żona Sloana, Ismira, rzuciła się z wodospadu Igualda. Od tego czasu nie zbliżał się do Kośćca i nie chciał mieć z nim nic do czynienia. Ale to nie powód, by odmówić sprzedaży. Chyba chciał narobić ci kłopotów.
Eragon zachwiał się lekko i zamrugał ze znużeniem oczami.
- Dobrze jest być w domu.
Wzrok Garrowa złagodniał, wuj skinął głową. Eragon potykając się pomaszerował do swej izby, wepchnął kamień pod łóżko i runął na siennik. Dom. Po raz pierwszy od rozpoczęcia polowania odprężył się całkowicie, pozwalając, by zawładnął nim sen.


Smocze opowieści

O świcie promienie słońca wdarły się do izby przez okno, ogrzewając twarz Eragona. Chłopak potarł oczy dłońmi i usiadł na skraju łóżka. Pod stopami czuł chłodne sosnowe deski. Wyprostował obolałe nogi i pomasował sobie ramiona. Ziewnął.
Obok łóżka stał rząd półek pełnych przedmiotów, które zgromadził przez te wszystkie lata. Leżały na nich wymyślnie wygięte kawałki drewna, dziwne muszelki, kamienie, które po rozbiciu ukazały lśniące wnętrze i plecionki ze słomy. Jego ulubionym znaleziskiem był korzeń tak wykręcony, że Eragona nigdy nie nużyło jego oglądanie. Reszta izby była pusta, prócz niewielkiej komódki i stolika.
Naciągnął buty i zapatrzył się w podłogę. To był szczególny dzień. Niemal o tej godzinie szesnaście lat temu, jego matka Selena przybyła do Carvahall, samotna i ciężarna. Wcześniej sześć lat mieszkała w miastach. Gdy wróciła, miała na sobie kosztowny strój i perłową siatkę we włosach. Odnalazła brata Garrowa i spytała, czy może z nim zostać aż do narodzin dziecka. Po pięciu miesiącach przyszedł na świat jej syn. Wszystkich zdumiało, gdy Selena zaczęła błagać Garrowa i Marian, by go wychowali. Kiedy spytali czemu, zapłakała i odparła: ?Muszę to zrobić. Błagała tak żałośnie, że w końcu się zgodzili. Nazwała go Eragon, po czym wyjechała następnego ranka i już nie powróciła.
Eragon wciąż pamiętał co czuł, gdy Marion przed śmiercią opowiedziała mu tę historię. Odkrycie, że Garrow i Marian nie są jego prawdziwymi rodzicami, wstrząsnęło nim do głębi. Wszystko co pewne i niekwestionowane stało się nagle wątpliwe. W końcu nauczył się z tym żyć, od tej pory jednak stale nękało go podejrzenie, że nie był dość dobry dla swej matki. Jestem pewien, że istniał powód, dla którego tak postąpiła. Chciałbym tylko wiedzieć jaki.
Jeszcze jedno pytanie nie dawało mu spokoju: kim był jego ojciec? Selena nie powiedziała nikomu, a kimkolwiek był, nigdy nie szukał syna. Eragon chciałby to wiedzieć, choćby poznać jego imię. Miło byłoby znać swe pochodzenie.
Westchnął i podszedł do stolika. Wodą z miednicy ochlapał twarz, drżąc, gdy zimne strużki spłynęły mu po szyi. Odświeżony wyciągnął spod łóżka kamień i postawił na półce. Poranne światło pieściło go, rzucając ciepły cień na ścianę. Eragon raz jeszcze musnął palcami gładką powierzchnię, po czym ruszył do kuchni. Nie mógł się już doczekać spotkania z rodziną. Garrow i Roran siedzieli przy stole, jedli kurczaka. Gdy Eragon ich powitał, Roran wstał z szybkim uśmiechem.
Był dwa lata starszy od Eragona, muskularny, twardy i rozważny w ruchach. Nawet gdyby byli braćmi, nie mogliby być sobie bliżsi.
Teraz uśmiechnął się szeroko.
- Cieszę się, że wróciłeś. Jak wyprawa?
- Ciężka - odparł Eragon. - Czy wuj opowiedział ci co się stało? - Poczęstował się kawałkiem kurczaka i pochłonął go łapczywie.
- Nie - rzekł Roran i Eragon szybko zrelacjonował swe przygody. Na prośbę Rorana wstał od stołu, by pokazać mu kamień. Kuzyn zareagował stosownym podziwem, potem jednak spytał nerwowo.
- Czy zdołałeś porozmawiać z Katriną?
- Nie, nie miałem okazji, zwłaszcza po kłótni ze Sloanem. Ale będzie cię oczekiwać, kiedy zjawią się kupcy. Przekazałem wiadomość Horstowi, powtórzy jej.
- Powiedziałeś Horstowi? - spytał z niedowierzaniem Roran. - To była prywatna wiadomość. Gdybym chciał, żeby wszyscy o niej wiedzieli, rozpaliłbym ognisko i użył sygnałów dymnych. Jeśli Sloan się dowie, nie pozwoli mi się z nią zobaczyć.
Horst będzie dyskretny - zapewnił go Eragon. - Nie narazi nikogo na złość Sloana, a już na pewno nie ciebie.
Roran sprawiał wrażenie nie przekonanego, ale więcej nie protestował. Wrócili do kuchni i dokończyli śniadanie, pod czujnym okiem Garrowa. Gdy skończyli, we trójkę wyszli i zabrali się do pracy.
Słońce było zimne i jasne, nie grzało zbyt mocno. W jego promieniach zebrali resztę chmielu i złożyli w stodole. Następnie zebrali żyłkowane dynie, brukiew, buraki, groszek, rzepę i fasolę, i schowali do piwnicy. Po wielu godzinach ciężkiej pracy rozciągnęli obolałe mięśnie, zadowoleni z faktu, że zbiory dobiegły końca.
Przez następny dzień marynowali, solili, obierali i suszyli jedzenie na zimę.
Dziewięć dni po powrocie Eragona znad gór napłynęła gwałtowna śnieżyca i osiadła nad doliną. Śnieg sypał się z nieba gęstymi falami, pokrywając ziemię białą warstwą puchu. W czasie burzy odważyli się wyjść z domu tylko po drewno i aby nakarmić zwierzęta, lękali się bowiem, że zabłądzą wśród skowyczącego wiatru i zawiei. Przez resztę dni kulili się przy kuchni, słuchając jak wiatr potrząsa ciężkimi okiennicami. Kilka dni później burza w końcu ucichła, ukazując obcy świat, pełen miękkich, białych zasp.
- Lękam się, że przy tak złych warunkach w tym roku kupcy mogą nie przyjechać - mruknął Garrow. - I tak już są spóźnieni. Damy im szansę i zaczekamy trochę. Jeśli jednak się nie zjawią, ruszymy do Carvahall i kupimy zapasy od miejscowych - dodał z rezygnacją.
Powoli mijały dni bez śladu kupców. Czekali, niecierpliwiąc się coraz bardziej. Rzadko rozmawiali, w domu panował nastrój przygnębienia.
Ósmego ranka Roran sprawdził trakt i wrócił z wieścią, że kupcy jeszcze nie przybyli. Cały dzień szykowali się do wyprawy do Carvahall, z ponurymi minami szukając wszystkiego, co nadawałoby się do sprzedaży. Wieczorem zdesperowany Eragon raz jeszcze sprawdził drogę i ujrzał głębokie koleiny w śniegu, a między nimi liczne odciski kopyt. Rozradowany popędził z powrotem do domu, krzycząc radośnie. Z nowym entuzjazmem powrócili do przygotowań.

Przed wschodem słońca załadowali wszystkie produkty na wóz. Garrow schował pieniądze z całego roku do skórzanej sakiewki i starannie przymocował ją do pasa. Eragon umieścił opakowany kamień między workami ziarna, by nie turlał się na wybojach.
Po szybkim śniadaniu zaprzęgli konie i odśnieżyli dojazd do traktu. Wozy handlarzy przetarły drogę, co ułatwiło im jazdę. W południe ujrzeli przed sobą Carvahall.
Za dnia była to niewielka rolnicza osada, pełna krzyków i śmiechów. Handlarze rozbili obóz na pustym polu obok wioski. Ustawiono na nim rozrzucone w nieregularnych grupkach wozy i namioty, wokół płonęły ogniska - barwne plamy na białym tle śniegu. Od razu wyróżniały się cztery namioty trubadurów, przystrojone krzykliwymi proporcami. Między obozem i wioską nieprzerwanie przelewała się rzeka ludzi.
Tłumy krążyły wokół kolorowych namiotów i kramów, ustawionych wzdłuż głównej ulicy. W powietrzu niosło się rżenie spłoszonych koni. Ubity śnieg połyskiwał, w innych miejscach ogniska wytopiły w nim ciemne kręgi. Wszędzie wokół unosiła się woń pieczonych orzechów.
Garrow ustawił wóz, uwiązał konie i wyciągnął z sakiewki parę monet.
- Kupcie sobie coś. Roran, rób co chcesz, tylko zjaw się u Horsta na kolację. Eragon, zabierz kamień i choć ze mną.
Eragon uśmiechnął się szeroko do kuzyna i schował pieniądze, planując już w myślach, na co je wyda.
Roran odszedł natychmiast ze zdecydowaną miną. Garrow poprowadził Eragona przez tłum, przepychając się między ludźmi. Kobiety kupowały tkaniny, w pobliżu ich mężowie oglądali nowe zasuwy, haczyki, narzędzia. Wszędzie wokół uganiały się dzieci, krzycząc z podniecenia. Tu kramarz demonstrował noże, ówdzie przyprawy; obok skórzanych uprzęży leżały lśniące rzędy metalowych garnków.
Eragon z ciekawością przyglądał się kupcom. Sprawiali wrażenie mniej możnych niż rok wcześniej. Ich dzieci były czujne, spłoszone, miały połatane stroje. Wychudzeni mężczyźni nie rozstawali się z dawniej nie widzianymi mieczami i sztyletami. Nawet kobiety miały u pasów ostre puginały.
Co się stało, że tak się zmienili i czemu dotarli tak późno, zastanawiał się Eragon. Pamiętał ich jako ludzi radosnych i wesołych. W tym roku jednak owa radość zniknęła. Garrow przeciskał się w głąb ulicy, szukając Merlocka, handlarza specjalizującego się w dziwnych ozdobach i błyskotkach.
Znaleźli go za kramem; demonstrował właśnie brosze grupce kobiet. Każdemu okazowi towarzyszyły nowe okrzyki zachwytu. Eragon domyślał się, że wkrótce kilka sakiewek zmieni właściciela. Merlock zdawał się rozkwitać i rosnąć z każdym kolejnym komplementem. Miał kozią bródkę, zachowywał się swobodnie i zdawało się, iż spogląda na resztę świata z lekką wzgardą.
W całym tym zgiełku Garrow i Eragon woleli nie podchodzić do handlarza, toteż usiedli na stopniu, czekając. Gdy tylko kobiety zniknęły, pośpieszyli do niego.
- Cóż takiego pragniecie obejrzeć, mości panowie? - spytał Merlock. - Amulet, błyskotkę dla damy? - Dramatycznym gestem wyciągnął delikatną, rzeźbioną srebrną różę wspaniałej roboty. Lśniący metal przyciągnął uwagę Eragona, który zmierzył ozdobę pełnym uznania wzrokiem. - Kosztuje mniej niż trzy korony, choć to dzieło przesławnych rzemieślników z Belatony.
- Nie chcemy kupować - powiedział cicho Garrow - lecz sprzedawać.
Merlock natychmiast schował różę i spojrzał na nich z nowym zainteresowaniem.
- Rozumiem. Może jeśli wasz przedmiot okaże się cenny, wymienicie go na parę pięknych okazów - na chwilę zawiesił głos. Eragon i jego wuj poruszyli się niespokojnie. - Przynieśliście chyba ów przedmiot? - spytał w końcu.
- Owszem, ale wolelibyśmy pokazać ci go na osobności - oznajmił stanowczo Garrow.
Merlock uniósł brwi, jego głos jednak nie zdradzał zaskoczenia.
- W takim razie pozwólcie, że zaproszę was do namiotu.
Zebrał towary i ostrożnie ułożył w skrzyni z żelaznymi obejmami. Zamknął ją szybko, potem poprowadził ich ulicą do tymczasowego obozowiska. Wyminęli kilka wozów i dotarli do stojącego na uboczu namiotu, u góry szkarłatnego, u dołu ciemnobrązowego; kolory wąskimi szpikulcami wbijały się między siebie. Merlock odwiązał klapę i odrzucił na bok.
Namiot wypełniało mnóstwo przedmiotów i dziwne meble, choćby okrągłe łoże i trzy siedziska wyrzeźbione z pniaków. Na białej poduszce spoczywał pokrzywiony sztylet z osadzonym w rękojeści rubinem.
Merlock zamknął klapę i odwrócił się do nich.
- Proszę, usiądźcie. - Gdy to uczynili, dodał: - Teraz pokażcie mi, czemu spotykamy się tutaj.
Eragon odwinął kamień i położył go między dwoma mężczyznami. Merlock sięgnął po niego z błyskiem w oku. Nagle zamarł, pytając:
- Mogę? - Gry Garrow skinął głową, kupiec podniósł kamień.
Ułożył go na kolanach, sięgnął na bok po cienkie puzderko. Gdy je otworzył, ujrzeli miedzianą wagę. Ustawił ją na ziemi, już zważony kamień obejrzał uważnie przez złotniczą lupę. Postukał lekko drewnianym młoteczkiem, przesunął po powierzchni krawędzią maleńkiego, przejrzystego klejnotu. Zmierzył długość i szerokość i zapisał na tabliczce. Na chwilę zatopił się w myślach.
- Wiecie, ile jest wart?
- Nie - przyznał Garrow, jego policzek zadrżał wstrząśnięty tikiem. Wuj Eragona poruszył się niespokojnie.
Merlock skrzywił się.
- Niestety, ja też nie wiem. Mogę jednak powiedzieć wam tyle: białe żyłki są z tego samego materiału, co niebieska reszta, tyle że mają inną barwę. Nie mam natomiast pojęcia, co to za materiał. Jest twardszy niż jakikolwiek kamień, jaki dotąd oglądałem. Twardszy nawet niż diament. Ktokolwiek go oszlifował, użył narzędzi, jakich nigdy nie widziałem - bądź magii. Poza tym jest pusty w środku.
- Co takiego? - wykrzyknął Garrow.
W głosie Merlocka zabrzmiała nuta rozdrażnienia.
- Słyszeliście kiedyś, by kamień wydawał taki dźwięk? - Chwycił leżący na poduszce sztylet i uderzył kamień płazem. W powietrzu rozeszła się czysta dźwięczna nuta, która ucichła powoli. Eragon wzdrygnął się niespokojnie, lękając się, iż handlarz uszkodził kamień. Merlock jednak pokazał im go szybko.
- Nie ujrzycie tu najmniejszego zadrapania. Wątpię, bym zdołał coś mu zrobić, nawet gdybym uderzył go młotem.
Garrow z nieprzeniknioną miną splótł ręce na piersiach. Otoczyła ich ściana ciszy. Eragon zamyślił się. Wiedziałem, że kamień pojawił się w Kośćcu dzięki magii, ale że magia go stworzyła? Po co, dlaczego?
- To ile jest wart? - rzucił w końcu.
- Nie umiem określić - odparł Merlock zbolałym głosem. - Jestem pewien, że są ludzie, którzy zapłaciliby za niego bardzo dużo, ale nie w Carvahall. Musielibyście szukać kupca w miastach południa. Dla większości ludzi to zwykła ciekawostka, niewarta pieniędzy potrzebnych do przeżycia.
Garrow przez chwilę wpatrywał się w dach namiotu, niczym gracz wyliczający szanse wygranej.
- Kupisz go od nas?
Kupiec odpowiedział natychmiast.
- Niewart jest ryzyka. Może na wiosnę zdołałbym znaleźć majętnego nabywcę, ale nie mam pewności. Nawet gdyby, nie dostalibyście pieniędzy aż do przyszłego roku. Nie, musicie poszukać kogoś innego. Jestem jednak ciekaw... czemu nalegaliście na rozmowę w cztery oczy?
Eragon odłożył kamień.
- Ponieważ - zerknął na mężczyznę, zastanawiając się, czy tamten wybuchnie tak jak Sloan - znalazłem go w Kośćcu, a tutejsi nie przepadają za tym miejscem.
Merlock posłał mu zdumione spojrzenie.
- Wiecie, czemu w tym roku zjawiliśmy się tu tak późno?
Eragon pokręcił głową.
- Od początku nie mieliśmy szczęścia. W Alagaësii zapanował chaos, stale nękały nas choroby, ataki i straszliwy pech. Z powodu wzmożonych ataków Vardenów, Galbatorix zmusił miasta, by wzmocniły patrole graniczne. Wysłał tam ludzi potrzebnych, by walczyć z Urgalami. Ostatnio potwory zaczęły migrować na południowy-wschód, w stronę Pustyni Hadaryckiej. Nikt nie wie dlaczego i zupełnie nas to nie obchodzi, tyle że wędrują przez tereny zaludnione. Widywano je na traktach i gościńcach nieopodal miast. Co gorsza, krążą pogłoski o Cieniu, choć tych nie potwierdzono. Niewielu ludzi przeżyłoby podobne spotkanie.
- Czemu o tym nie słyszeliśmy? - wykrzyknął Eragon.
- Ponieważ - odparł ponuro Merlock - wszystko zaczęło się zaledwie kilka miesięcy temu. Całe wioski musiały porzucić swe domy, bo Urgale zniszczyli pola i groził im głód.
- Bzdura - warknął Garrow. - Nie widzieliśmy żadnych Urgali, z wyjątkiem tego, którego rogi wiszą na ścianie tawerny Morna.
Merlock uniósł brwi.
- Możliwe, ale to mała wioska ukryta wśród gór. Nic dziwnego, że was nie zauważyli. Nie oczekiwałbym jednak, że to będzie trwać wiecznie. Wspominam o tym dlatego, że tu też muszą dziać się dziwne rzeczy, skoro znalazłeś w Kośćcu taki kamień. - To rzekłszy pożegnał się z nimi i ukłonił z lekkim uśmiechem.
Garrow pomaszerował z powrotem do Carvahall, Eragon dreptał tuż za nim.
- I co o tym sądzisz? - spytał.
- Nim podejmę decyzję, muszę zasięgnąć informacji. Zostaw kamień na wozie, potem rób co chcesz. Spotkamy się na kolacji u Horsta.
Eragon wymijając ludzi radośnie pobiegł do wozu. Widział, że targi zabiorą wujowi kilka godzin i miał zamiar nacieszyć się tym czasem. Ukrył kamień pod workami, po czym energicznie pomaszerował do wsi.
Wędrował od jednego kramu do drugiego, oceniając towary wprawnym okiem, mimo iż nie miał zbyt wiele monet. Każda rozmowa z kupcami potwierdzała to, co mówił Merlock o chaosie w Alagaësii. Raz po raz powtarzali to samo: zeszłoroczny spokój odszedł w przeszłość, pojawiły się nowe zagrożenia. Nic nie jest bezpieczne.
Nieco później kupił trzy lepkie cukrowe patyki i mały gorący placek z wiśniami. Po godzinach stania w śniegu jedzenie rozgrzało go natychmiast. Starannie oblizał syrop z palców żałując, że nie ma więcej, po czym usiadł na skraju werandy chrupiąc cukierek. Nieopodal siłowało się dwóch chłopców z Carvahall, nie miał jednak ochoty się do nich przyłączać.
Robiło się coraz później i handlarze coraz częściej znikali w domach, dobijając targów. Eragon nie mógł się już doczekać wieczoru, gdy pojawią się trubadurzy opowiadający historie i pokazujący sztuczki. Uwielbiał słuchać opowieści o magii, bogach i jeśli dopisze szczęście, Smoczych Jeźdźcach. W Carvahall także mieszkał bajarz, Brom, przyjaciel Eragona, lecz z czasem jego historie stały się aż nadto znajome, podczas gdy trubadurzy zawsze mieli na podorędziu coś nowego, ku zachwytowi słuchaczy.
Eragon odłamał właśnie sopel od krawędzi werandy, gdy dostrzegł Sloana. Rzeźnik go nie zauważył, toteż chłopak pochylił głowę i śmignął za róg w stronę karczmy Morna.
Wewnątrz było gorąco; w powietrzu unosił się tłusty dym z tryskających iskrami łojowych świec. Nad drzwiami wisiały lśniąco czarne kręcone rogi Urgala; ich rozpiętość dorównywała rozpiętości ramion Eragona. Bar był długi i niski. Z boku leżał stos kijów, których struganiem zabawiali się goście. Za barem krzątał się Morn. Rękawy podwinął do łokci, dolną część twarzy miał krótką i wykrzywioną, jakby oparł podbródek o żarna. Ludzie tłoczyli się wokół ciężkich dębowych stołów, słuchając dwóch kupców, którzy wcześniej skończyli handel i wpadli do karczmy na piwo.
Gospodarz uniósł wzrok znad czyszczonego kufla.
- Eragon! Miło cię widzieć. Gdzie twój wuj?
- Kupuje - Eragon wzruszył ramionami. - Trochę mu to zajmie.
- A Roran tu jest? - spytał Morn, przecierając ścierką kolejny kufel.
- Tak, tym razem żadne chore zwierzę go nie zatrzymało.
- To dobrze, dobrze.
Eragon skinął ręką w stronę dwóch kupców.
- Kto to?
- Handlarze ziarnem. Kupili zboże od ludzi za śmiesznie niskie ceny, a teraz opowiadają szalone historie. Spodziewają się, że w nie uwierzymy.
Eragon natychmiast zrozumiał, czemu kramarz wygląda na zaniepokojonego. Ludzie potrzebują pieniędzy, nie poradzimy sobie bez nich.
- Jakie historie?
Morn prychnął.
- Twierdzą, że Vardeni zawarli pakt z Urgalami i zbierają armię, która ma nas zaatakować. Podobno tylko dzięki łasce naszego króla tak długo cieszyliśmy się ochroną - jakby Galbatorixa obchodziło nasze istnienie. Idź ich posłuchaj, mam dość na głowie, nie chce mi się tłumaczyć tych kłamstw.
Pierwszy handlarz, potężny mężczyzna, całkowicie wypełniał sobą krzesło. Każdy najmniejszy ruch sprawiał, że drewniany mebel protestował głośno. Na jego twarzy nie było ani śladu włosów, pulchne ręce miał gładkie jak skóra niemowlęcia. Wydatne wargi wydymały się w nadąsanym grymasie, gdy pociągał łyk piwa. Drugi mężczyzna miał twarz czerwoną, skórę wokół twarzy suchą i pomarszczoną, wypełnioną grudkami stwardniałego tłuszczu, przypominającymi zepsute masło. Reszta jego ciała natomiast była nienaturalnie chuda.
Pierwszy na próżno starał się usadowić wygodniej na krześle.
- Nie, nie - mówił. - Nie rozumiecie. Tylko dzięki niestrudzonym staraniom króla możecie bezpiecznie toczyć z nami spory. Gdyby w swej mądrości wycofał ochronę, biada wam.
- Jasne - krzyknął ktoś z tłumu. - Może jeszcze nam powiesz, że Jeźdźcy wrócili, a każdy z was zabił stu elfów? Myślicie, że jesteśmy dziećmi, by uwierzyć w takie bajki? Sami potrafimy zadbać o siebie.
Odpowiedziały mu śmiechy.
Handlarz zaczął coś mówić, w tym momencie jednak wtrącił się jego chudy towarzysz. Machnął ręką, na jego palcach rozbłysły krzykliwe klejnoty.
- Nie zrozumieliście. Wiemy, że imperium nie może opiekować się każdym z was osobiście, choćbyście tego chcieli. Powstrzymuje jednak Urgali i inne potwory przed podbiciem tego - przez chwilę szukał właściwego określenia - miejsca.
- Jesteście wściekli, że imperium traktuje ludzi niejednako. I słusznie. Lecz rząd nie może zadowolić wszystkich. Zawsze pojawią się spory i konflikty. Jednak większość z nas nie ma na co narzekać. W każdym kraju można znaleźć małą grupkę malkontentów, niezadowolonych z równowagi sił.
- Jasne - zawołała jedna z kobiet. - Jeśli chcesz nazwać Vardenów małą grupką.
Tłusty mężczyzna westchnął.
- Wyjaśniliśmy już, że Vardeni wcale nie zamierzają wam pomagać. To tylko kłamstwa rozpowiadane przez zdrajców po to, by wywołać niepokój w imperium i przekonać, że prawdziwe zagrożenie kryje się wewnątrz granic, nie poza nimi. Chcą jedynie obalić króla i zawładnąć naszą ziemią. Wszędzie mają szpiegów, szykują się do inwazji. Nigdy nie wiadomo, kto może dla nich pracować.
Eragon nie zgadzał się z tą opinią, lecz słowa kupca brzmiały przekonująco i wiele osób zaczęło kiwać głowami. Wystąpił naprzód.
- Skąd to wiecie? - spytał. - Ja mogę powiedzieć, że chmury są zielone, ale nie znaczy to, iż tak jest naprawdę. Udowodnijcie, że nie kłamiecie.
Mężczyźni posłali mu gniewne spojrzenia, wieśniacy w milczeniu czekali na odpowiedź.
Chudy handlarz przemówił pierwszy. Unikał wzroku Eragona.
- Czy waszych dzieci nie uczy się szacunku dla starszych? A może pozwalacie chłopcom rzucać wyzwanie mężczyznom?
Słuchacze poruszyli się niespokojnie, patrząc na Eragona. W końcu jeden z nich rzekł.
- Odpowiedz na pytanie.
- Tak nam mówi rozsądek - oznajmił tłuścioch. Nad jego górną wargą zaperlił się pot. Jego odpowiedź rozwścieczyła wieśniaków, którzy podjęli spór.
Eragon wrócił do baru. W ustach czuł kwaśny posmak. Nigdy wcześniej nie spotkał nikogo, kto wychwalał imperium i wyklinał jego przeciwników. Wszyscy mieszkańcy Carvahall żywili głęboką, niemal dziedziczną nienawiść wobec imperium. Król nigdy im nie pomagał, nawet gdy głodowali, a jego poborcy podatkowi byli bezlitośni. Eragon uważał, że ma rację nie zgadzając się z handlarzami co do jego łaski. Zastanowiły go jednak słowa dotyczące Vardenów. Vardeni byli grupą buntowników, nieustannie nękających imperium. Nikt nie wiedział kto im przewodzi, ani kto stworzył te oddziały, gdy ponad sto lat temu Galbatorix zdobył władzę. Buntownicy zyskali sobie sporo sympatii, wymykając się wszelkim zastawianym przez króla pułapkom. Niewiele o nich wiedział, poza tym, że jeśli ktoś musiał uciekać przed prawem, ukryć się albo nienawidził imperium, przyjmą go w swoje szeregi. Jedynym problemem było, jak ich odnaleźć.
Morn pochylił się nad barem.
- Niewiarygodne, prawda? Są gorsi niż sępy krążące nad padłym zwierzęciem. Jeśli zostaną tu dłużej, będą kłopoty.
- Dla nich czy dla nas?
- Dla nich - odparł Morn. Karczmę wypełniały rozgniewane głosy. Eragon wyszedł, bo wyglądało, że za moment dojdzie do rękoczynów. Drzwi zatrzasnęły się za nim z hukiem, ucinając krzyki. Był wczesny wieczór, słońce znikało za horyzontem, domy rzucały długie cienie. Wędrując ulicą dostrzegł stojących z boku Rorana i Katrinę.
Roran powiedział coś, Eragon nie dosłyszał co. Katrina spuściła wzrok i odpowiedziała szeptem. Nagle wspięła się na palce, ucałowała go i umknęła. Eragon podbiegł do Rorana.
- Dobrze się bawisz? - rzucił żartobliwym tonem. Roran mruknął pod nosem, ruszając przed siebie.
- Słyszałeś nowiny, jakie przynieśli handlarze? - spytał Eragon maszerując za nim.
Większość wieśniaków była już w domach, rozmawiała z kupcami albo czekała aż zapadnie zmrok i zjawią się trubadurzy.
- Tak - odparł z roztargnieniem Roran. - Co myślisz o Sloanie?
- To chyba oczywiste.
- Kiedy się dowie o mnie i o Katrinie, poleje się krew - mruknął Roran. Płatek śniegu wylądował na nosie Eragona; chłopak uniósł wzrok ku poszarzałemu niebu. Nie wiedział, co odpowiedzieć. Roran miał rację. Nie zwalniając kroku uścisnął ramię kuzyna.
Kolacja u Horsta okazała się bardzo obfita. W izbie panował gwar, głosy mieszały się ze śmiechami. Biesiadnicy hojnie częstowali się słodkimi kordiałami i ciężkim ale, co jeszcze podgrzewało atmosferę. Opróżniwszy talerze, goście Horsta wymaszerowali na pole, gdzie obozowali kupcy. W ziemi osadzono krąg drewnianych tyczek zakończonych świecami. Z tyłu płonęły ogniska rzucając wokół roztańczone cienie. Wieśniacy powoli gromadzili się wokół kręgu, czekając z niecierpliwością.
Trubadurzy wypadli z namiotów, ubrani w krzykliwe pasiaste stroje. Za nimi podążali starsi, stateczniejsi minstrele. Minstrele zapewniali muzykę i opowieści, tymczasem młodsi członkowie trupy odgrywali historie. Z początku były one czysto rozrywkowe, rubaszne, pełne żartów, gierek i karykaturalnych postaci. Później jednak, gdy świece przygasły i słuchacze zacieśnili krąg, na środek wystąpił stary gawędziarz Brom. Spleciona w węzły broda opadała mu na pierś, zgarbione ramiona okrył długim czarnym płaszczem skrywającym ciało. Szeroko rozłożył ręce, wyciągając szponiaste palce i zaczął recytować:

- Piasków czasu nic nie zatrzyma. Lata mijają, czy tego chcemy, czy nie... Ale wciąż pamiętamy. To, co utracono, żyć może w naszych wspomnieniach. Historia, którą usłyszycie nie jest doskonała, zostały z niej tylko urywki, lecz doceńcie ją, bo bez was przestanie istnieć. Oto daję wam wspomnienie, które odeszło w senną mgłę niepamięci, zalegającą w naszych myślach.
Bystrym wzrokiem zmierzył zasłuchane twarze, przez moment skupiając się na Eragonie.
- Nim na świat przyszli ojcowie waszych dziadków, a nawet ich ojcowie, powstali Smoczy Jeźdźcy. Ich misją było chronić i strzec, i przez tysiące lat czynili to niestrudzenie. Nikt nie mógł dorównać im w bitwie, bo każdy miał siłę dziesięciu mężów. Byli nieśmiertelni, chyba że powaliła ich klinga bądź trucizna. Mocy swych używali jedynie dla dobra i pod ich czujnym okiem z żywego kamienia wzniesiono wyniosłe miasta i wieże. Utrzymywali tedy pokój, a kraina rozkwitała. To była złota era. Elfy były naszymi sprzymierzeńcami, krasnoludy przyjaciółmi. Miasta bogaciły się, ludzie żyli w dostatku. Zapłaczcie jednak... bo nic nie trwa wiecznie.
Brom umilkł, spuścił wzrok. W jego głosie zadźwięczał bezgraniczny smutek.
- Choć żaden wróg nie mógł ich zniszczyć, nie mogli ustrzec się przed samymi sobą. I zdarzyło się, że u szczytu ich potęgi w prowincji Inzilbeth, na zawsze utraconej, narodził się chłopiec. Nazwano go Galbatorix. Gdy skończył dziesięć wiosen, poddano go próbie, jak nakazywał zwyczaj i odkryto, iż ma w sobie wielką moc. Jeźdźcy przyjęli go w swe szeregi. Szybko przeszedł szkolenie, nie mając sobie równych. Obdarzony bystrym umysłem i silnym ciałem zajął należne mu miejsce w szeregach Jeźdźców. Niektórzy sądzili, że stało się to zbyt szybko i ostrzegli, iż kryje się w tym niebezpieczeństwo. Lecz moc Jeźdźców sprawiła, iż stali się aroganccy i puścili mądre słowa mimo uszu. Tak oto zasiano nasiona nieszczęścia.
Wkrótce po ukończeniu szkolenia Galbatorix wraz z dwoma przyjaciółmi wyprawił się na nierozważny wypad. Noc i dzień lecieli na północ do krainy Urgali, sądząc nieroztropnie, że nowe moce ich obronią. I tam, na grubym płaszczu lodu, który nie topnieje nawet latem, wpadli ich w pułapkę. Choć przyjaciele i ich smoki zginęli, a on odniósł ciężkie rany, Galbatorix zabił napastników. Niestety, podczas lotu zbłąkana strzała przeszyła serce jego smoka. Nie umiał pomóc smoczycy, która zmarła mu w ramionach. I tego dnia w jego sercu zrodziło się szaleństwo.
Gawędziarz klasnął w dłonie i rozejrzał się powoli. Po jego znużonej twarzy przebiegały cienie. Następne słowa zabrzmiały niczym żałosne takty requiem.
- Samotny, u kresu sił, na wpół oszalały z rozpaczy, Galbatorix wędrował bez nadziei w sercu po pustkowiach, szukając śmierci. Nie nadeszła jednak, mimo iż rzucał się bez lęku na każdą żywą istotę. Urgale i inne potwory zaczęły wkrótce umykać przed oszalałym wojownikiem. W owym czasie Galbatorix pomyślał jednak, że być może Jeźdźcy dadzą mu innego smoka, i myśl ta dodała mu sił. Rozpoczął zatem długą, pieszą żmudną wędrówkę poprzez Kościec. Droga, którą pokonał bez trudu na grzbiecie smoka, teraz zabrała mu wiele miesięcy. Mógł polować posiłkując się magią, często jednak trafiał do miejsc, w które nie zapuszczała się zwierzyna. Gdy w końcu zszedł z gór, był bliski śmierci. Rolnik znalazł go nieprzytomnego w błocie i wezwał Jeźdźców.
Nieprzytomnego zabrali do swej twierdzy, tam uleczyli mu ciało. Spał cztery dni. Gdy się ocknął, starannie skrywał trawiącą go gorączkę. Kiedy wezwano go przed radę, która miała go osądzić, Galbatorix zażądał drugiego smoka. Brzmiąca w tych słowach desperacja ujawniła toczące go szaleństwo i rada dostrzegła, co kryje w sobie naprawdę. Słysząc odmowę, która dawała kres jego nadziejom, oszalały Galbatorix uwierzył, iż to z winy jeźdźców zginął jego smok. Przez wiele nocy rozmyślał o tym, knując plan zemsty.
Głos Broma opadł do przejmującego szeptu.
- Znalazł Jeźdźca, który wysłuchał jego skarg i uległ podstępnym słowom. Mroczne sekrety, które Galbatorix poznał od Cienia sprawiły, że Jeździec wystąpił przeciw starszym. We dwóch zdradziecko zwabili i zabili jednego z nich. Gdy ów straszny czyn się dokonał, Galbatorix bez ostrzeżenia zaatakował i zabił swego sprzymierzeńca. Wówczas ujrzeli go Jeźdźcy. Ręce miał mokre od krwi, z ust wyrwał mu się krzyk i Galbatorix umknął w noc. A że mimo obłędu zachował bystrość umysłu, nie zdołali go znaleźć.
Latami ukrywał się na pustkowiach niczym tropione zwierzę, zawsze czujny. Jego zbrodni nie zapomniano, lecz z czasem zaprzestano poszukiwań. Potem zaś zły los zrządził, że Galbatorix spotkał młodego Jeźdźca, Morzana, silnego ciałem lecz słabego umysłem. Przekonał go, by zostawił na noc niezaryglowaną bramę w cytadeli Ilirea, zwanej obecnie Urubaen. Przez tę bramę Galbatorix wdarł się do środka i skradł pisklę smoka.
Wraz ze swym młodym uczniem ukryli się w złym miejscu, do którego Jeźdźcy nie śmieli się zapędzić. Tam Morzan poznał mroczne sztuki i zakazaną magię, której nigdy nie powinno się użyć. Gdy nauka dobiegła końca i gdy czarny smok Galbatorixa, Shruikan dorósł, Galbatorix ujawnił się światu. Z Morzanem u boku walczyli z każdym napotkanym Jeźdźcem. Z każdą śmiercią ich siła wzrastała. Dwunastu Jeźdźców łaknących władzy i zemsty za wymyślone krzywdy dołączyło do nich. Wraz z Morzanem stworzyli krąg Trzynastu Zaprzysiężonych. Jeźdźcy nie byli gotowi na tę walkę i ginęli bezradni. Elfy także walczyły dzielnie z Galbatorixem, zostały jednak pokonane i zmuszone do ucieczki do tajnych kryjówek, których już nie opuszczają.
Jedynie Vrael, przywódca Jeźdźców, mógł stawić czoło Galbatorixowi i Zaprzysiężonym. Stary i mądry, ze wszelkich sił starał się ocalić co tylko mógł i uratować pozostałe smoki przed wrogami. W ostatniej bitwie przed bramami Dorú Areaby, Vrael pokonał Galbatorixa, zawahał się jednak przed zadaniem ostatecznego ciosu. Galbatorix wykorzystał to i uderzył go w bok. Ciężko ranny Vrael umknął na górę Utgard, gdzie miał nadzieję zebrać siły. Nie doszło jednak do tego, bo Galbatorix go znalazł. Podczas walki kopnął Vraela pomiędzy nogi i dzięki nieczystemu ciosowi zyskał przewagę, ścinając głowę Jeźdźca płonącym mieczem.
Wówczas to, gdy moc napełniła mu ciało, Galbatorix ogłosił się królem Alagaësii.
I od tego dnia nami rządzi.


***

Ukończywszy opowieść, Brom szurając nogami odszedł wraz z grupą trubadurów. Eragonowi zdawało się, że dostrzega łzę połyskującą na jego policzku. Rozchodzący się ludzie szeptali między sobą.
- Wiedzcie, jak wielkie mieliście szczęście - powiedział Garrow do Rorana i Eragona. - Jedynie dwa razy w życiu słyszałem tę historię. Gdyby imperium wiedziało, że Brom ją recytuje, nie dożyłby kolejnego księżyca.


Imię mocy
W drodze do domu Roran oświadczył:
- Dziś u Horsta zjawił się obcy, przyjechał z Therinsfordu.
- Jak się nazywa? - spytał Eragon, wymijając zamarzniętą kałużę i maszerując szybkim krokiem. Oczy i policzki piekły go od mrozu.
- Dempton. Przyjechał prosić, by Horst wykuł mu parę tulei. - Masywne nogi Rorana poruszały się szybko w śniegu, przecierając drogę Eragonowi.
- Czy Therinsford nie ma własnego kowala?
- Ma - wyjaśnił Roran - ale brak mu umiejętności. - Zerknął na Eragona i wzruszył ramionami. - Dempton potrzebuje tulei do młyna, rozbudowuje go. Zaproponował mi pracę. Jeśli ją przyjmę, wyjadę z nim, gdy przyjedzie je odebrać. Młynarze pracowali cały rok. Zimą mełli wszystko, co przynosili im ludzie. W porze Żniw
kupowali ziarno, a później sprzedawali mąkę. To była ciężka, niebezpieczna
praca. Ludzie we młynie często tracili palce bądź dłonie w olbrzymich Ŝarnach.
- Powiesz Garrowowi? - spytał Eragon.
- Tak. - Twarz Rorana rozjaśnił posępny uśmiech.
- Po co? Wiesz, co myśli o naszym wyjeździe. Jeśli coś powiesz narobisz
tylko kłopotów. Zapomnij o wszystkim i spokojnie zjemy obiad.
- Nie mogę. Zamierzam przyjąć tę pracę. Eragon nagle się zatrzymał.
- Czemu? - Stali naprzeciw siebie, ich oddechy bielały w mroźnym powietrzu.
- Wiem, że trudno o pieniądze, ale zdołamy jakoś przetrwać. Nie musisz wyjeżdżać.
- Nie, nie muszę, ale potrzebuję pieniędzy dla siebie. - Roran próbował ruszyć naprzód, lecz Eragon nawet nie drgnął.
- Po co ci one? - spytał ostro. Jego kuzyn lekko uniósł ramiona i wyprostował się.
- Chcę się ożenić.
Eragona ogarnęło zdumienie i oszołomienie. Pamiętał, jak Katrina i Roran całowali się podczas wizyty kupców. Ale małżeństwo?
- Z Katriną? - spytał, choć właściwie nie potrzebował potwierdzenia. Roran skinął głową.
-Pytałeś ją już?
- Jeszcze nie, ale wiosną, gdy będzie mnie stać na utrzymanie domu, spytam.
- W gospodarstwie jest zbyt wiele pracy; żebyś teraz wyjechał - zaprotestował Eragon. -Zaczekaj, aż będziemy gotowi do sadzenia.
- Nie. - Roran zaśmiał się. - Na wiosnę będę najbardziej potrzebny. Ziemię trzeba zaorać, zasiać ziarno, wyrwać chwasty. Nie mówiąc o innych obowiązkach. Nie, to
najlepsza pora na wyjazd. Teraz, gdy czekamy na zmianę pór roku. Poradzicie sobie z Garrowem beze mnie. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, wkrótce wrócę z żoną. Eragon niechętnie przyznał, że Roran mówi z sensem. Pokręcił głową, sam jednak nie wiedział, czy kieruje nim zdumienie, czy też gniew.
- Pozostaje mi tylko życzyć ci szczęścia. Ale Garrow może nie przyjąć tych nowin zbyt dobrze.
- Zobaczymy.
Znów ruszyli naprzód. Cisza dzieliła ich niczym niewidzialna ściana. Eragon czuł niepokój w sercu, potrzebował czasu, nim spojrzy przychylnie na plany kuzyna. Gdy
dotarli do domu, Roran nie poinformował Garrowa o swych zamierzeniach. Lecz Eragon był pewien, iż wkrótce to uczyni. Niedługo potem wybrał się na spotkanie ze smokiem - pierwsze, odkąd ten przemówił do niego. Eragon podszedł doń z lękiem, świadom, że ma do czynienia, z kimś równym sobie.
- Eragon.
- Tylko to potrafisz powiedzieć? - warknął.
- Tak.
Jego oczy otwarły się szerzej na tę niespodziewaną odpowiedź. Usiadł ciężko na ziemi. Do tego ma poczucie humoru. Co jeszcze? pełnym irytacji gestem złamał stopą suchą gałąź. Słowa Rorana wprawiły go w paskudny nastrój. Poczuł pytającą myśl smoka, toteż opowiedział mu, co się stało. I gdy tak mówił, jego głos stawał się coraz donośniejszy, aż w końcu zaczął wrzeszczeć bezsensownie i wściekać się, póki złość mu nie przeszła. W bezsensownym odruchu uderzył pięścią o ziemię.
- Po prostu nie chcę, żeby odszedł - rzekł bezradnie. Smok obserwował go obojętnie, słuchając, ucząc się. Eragon wymamrotał kilka starannie dobranych przekleństw i potarł ręką oczy. Z namysłem spojrzał na smoka.
- Potrzebne ci imię. Słyszałem dziś kilka interesujących. Może jedno z nich
ci się spodoba.
- Zaczął w duchu przeglądać kolejne imiona z listy Broma, aż w końcu
natrafił na dwa, które wydały mu się bohaterskie, szlachetne i miłe w brzmieniu. - Co powiesz na Vanilora bądź jego następcę Eridora? To były wspaniałe smoki.
- Nie, odparł smok. Zdawało się, Ŝe bawią go te próby. - Eragon.
- To moje imię, nie możesz go dostać. - Eragon potarł policzek. - Jeśli te ci się nie podobają, mam inne. - Zaczął wymieniać imiona z listy, lecz smok odrzucał je po kolei. Eragon miał wrażenie, iż stworzenie śmieje się z czegoś, czego on sam nie rozumie. Na razie jednak nie przywiązywał do tego wagi.
- Był jeszcze Ingothold, zabił... - Nagle urwał w chwili olśnienia. O to chodzi! Wybierałem męskie imiona. Ty jesteś smoczycą!
- Tak. Smoczyca z rozbawioną miną zwinęła skrzydła.
Teraz, gdy wiedział, czego szukać, wynalazł pół tuzina imion. Zastanawiał się nad Miremel, ale nie pasowało - w końcu było to imię brązowego smoka. Opheila i Lenora także zostały zdyskwalifikowane, już miał się poddać, gdy przypomniał sobie ostatnie wymienione przez Broma imię. Eragonowi się spodobało, ale co powie smok?
Spytał zatem.
- Czy jesteś Saphirą?
Smoczyca spojrzała na niego mądrymi oczami. W głębi umysłu odczuł jej zadowolenie.
- Tak.
Coś szczęknęło mu w głowie. Jej głos odbił się echem, jakby dobiegał z wielkiej oddali. Eragon uśmiechnął się szeroko w odpowiedzi. Saphira zaczęła mruczeć.


Jutro pojawią się rozdziały z "Najsterszego". Miłej nocy w hotelach!

Wilczyca Ferii 8/02/2007 11:54:32 [Powrót] Odbij łapę na kartce



Uznałam, że zainteresuje was mój bohater - Czarny Kieł. Dopiero prolog, ale zapraszam do częstego odwiedzania ! :)).

Bywaj!

__________________
W walce o żywot umarł, chodź tego nie chciał. Lecz teraz dostąpił progu Eteru, wilczego królestwa. Każdy grzech jego przeliczony zostanie, wszak gdy ich będzie 66 odrodzi się ponownie z Wilczą Przysięgą na ustach... by raz jeszcze przeżyć swe życie i umrzeć jako godny Eteru wilk!
Pewien ktoś... wilkołak ? 12/02/2007 19:55:34
| brak www IP: 84.201.210.18

Dałam Ci mój wierszyk na e-maila powinnaś go dostać...Sprawdź wilczą pocztę...Dziękuje za miłe życzenie i nawzajem :)
knurekpp 8/02/2007 13:17:34
| brak www IP: 194.116.249.48